SLAVE – REBIRTH – 1990 – BY: MRK [1990]

De legendarische (toen nog) tienmans funkformatie Slave scoo­rde in 1977 hoog in de zwarte hitlijst­en met het nummer Slide (o.a. gesampled door Prof. Griff en A Tribe called Quest). Onder de ‘soulfull’ artis­tieke leiding van Stevie Washington produceerde de band drie LP’s (Slave; The hardness of the world en The‑ concept). Authentieke zwarte 70‑s muziek, waar de vonken daadwerkelijk vanaf springen. Stevie Washington verliet de band, waardoor de creatie groten­deels in handen viel van bassist Marc Adams. Het geluid werd agressiever en eigentijdser. Begin jaren tachtig scoorden ze opnieuw binnen het danscircuit met het nummer Smokin’ van de LP Showtime. Aan deze LP en aan de daarop‑ volgende verleende Steve(dancin’ in the key of live­)Arrington zijn vocale medewe­rking. ‘The Han­selor’ zoals de bassist zichzelf noemde produc­eerde sindsdien nog vier LP’s voor zijn band, waarvan Visions of the lite (1983) nog het meest aansluit bij het succes van Smokin’. Daarna leek de band ‘op zoek te zijn’. Alhoewel het koperwerk moest plaatsmaken voor synthesizers ging het ab­solute eigen funkgeluid op geen enkele plaat verloren. Het is helaas dat die respectabele vasthoudendheid de groep in de ban van de underground houdt. Misschien ook wel met opzet, want nimmer mocht ik een videoclip van Slave aanschouwen. In 1988 versch­een de LP Slave ’88 met daarop de ’88 remake van het nummer Slide; ook deze poging tot herintroductie van ‘The baddest band in the land’ leidde tot niets. Nu, in 1990, komt Slave opnieuw met een LP op de markt. Met nog slechts vier kernl­eden en een reeks van ‘additional muscisians’ produceerde Marc Adams Rebirth. Een titel met pretenties die inderdaad de vraag opwerpt of deze plaat dan wel kan wedijveren met klappers uit de old school. Het eerste (studio‑live) nummer is bijna een exacte kopie van het nummer Come to blow ya mind van de LP Visions of the lite (funk‑ spektakel). The way you make me dance, het tweede nummer, neemt de luisteraar mee naar een nieuwe dimensie funk. Strak, danceable en hardcore, mede dank zij het nog immer scheurende gitaargeluid van Mark‑Dra­c‑Hicks (Drac is back). In de traditie van de ballads van Slave, is het nummer My everything weer een ballad die niet op traditionele ballads lijkt en daardoor geslaagd is, zij het voor een klein publiek. In het nummer Andy’s ways, eveneens naar traditie, een uitstap naar de jazz‑funk; niets nieuws onder de zon, maar heerlijk. Het resterende gedeelte van Rebirth zou ik willen omschrijven als ‘Slave anno 1990’. Danceable funk met soms de neiging naar heavy‑ metal‑funk. Er zit een grote dosis creativiteit in deze plaat; iets dat in dit swingbeat-tijdperk, vol met copycats en ander ongedierte, meer dan genoeg moet zijn om Slave opnieuw een kans te geven. De LP is het huwelijk tussen dansmuziek van deze tijd en funk zoals we dat vroeger gewend waren. (Sounds like an empire to me!)

MuziekMuziek

Geef een reactie