PUBLIC ENEMY – APOCALYPSE 91…THE ENEMY STRIKES BLACK – 1991 – BY: MRK [1991] 

Wie dacht (of hoopte) dat Chuck D aan het eind van zijn ‘Swa­hili’ was gekomen, heeft het heel erg mis. Na de drie zeer succes­volle lp’s ‘Yo! Bum rush the show’, ‘It takes a nation of millions to hold us back’ en ‘Fear of a black planet’ is de no.1 rap-group (‘always on the edge of controversy’) terug met een nieuw keihard concept: “justice evol­ves only after injustice is defeated!” Deze plaat spreekt zich uit tegen het stomweg geloven in dingen, zaken, uitsp­raken, enz. zonder die eerst (grondig) te betwisten. Ins­trumentaal bekeken is de lp opnieuw een summum van creatieve muzikale bouwwerken: vernieuwende geluiden op HipHop gebied, zowel als op funk terrein. Mocht ‘the bombsquad’ op voor­gaande lp’s het progres­sieve funk brein achter P.E. zijn. Op deze vierde lp zijn het ‘The imperial grand ministers of funk’ die, weliswaar onder supervisie van the bombsquad, nieuwe deuren openen. Deze lp is muzikaal harder en voller dan de voorgaande lp’s. ‘Hard­core sound hoogtepunt’ daarbij is de remake van het nummer ‘Bring tha noise’ dat begeleid wordt door de hardrockband Anthrax. Ook op tekstueel niveau, neemt P.E. ons mee naar een nieuwe en hardere dimensie in HipHop. Eindigde de laatste lp met de woorden: “the future of Public Enemy ‘s gotta…”, zo begint het eerste nummer van de op­volger met de statement: “The future holds nothing else but confrontation”. Een gewaarschuwd Homeboy telt voor twee, en dus bevinden we ons de rest van de lp tussen smeuïg lopende staccato rhymes (Ja­wel, voorzien van enjambement en velerlei meer poëzie‑funda­menten), die (Amerikaans) maatschappelijke‑, incrowd‑, dan wel persoonlijke problemen aan de kaak stellen. Een tipje van de sluier: In het nummer ‘Can’t truss* it’ (* de armen langs het lichaam binden), tevens single, 12″ en (in de VS en de UK gecen­sureerde) videoclip, wordt een vergelijking geschapen tussen het zwarte volk van Amerika in de slaventijd en het zwarte volk van het huidige Amerika met z’n (voor het grootste deel) door blank gedomineerde industrie en geld in ‘t algemeen. Het nummer ‘How to kill a radioconsultant’ is een aanval op de radiostations die steeds meer in de ban van de commercie raken en daardoor de eerlijke, echte (underground) zwarte muziek niet genoeg kansen geeft. En ook de teksten van collega rappers ‑ diegene die zich bedienen van de zgn. ‘explicit‑l­yrics ‑ moeten het, weliswaar zonder bij de naam genoemd te worden, flink ontgelden. In het verblijdende funky nummer ‘I don’t wanna be called yo ni**a’, verzet Flavor Flav zich tegen de groeiende trend om alles en iedereen ‘ni**a’ te noemen: “Take a small problem. Make a small problem bigger”. Maar er is meer brain‑ en soulfood: het respect voor vrouwen en in het bijzonder de zwarte vrouw (het minst populaire imago in de VS t.a.v. van banen enz.) moet worden herwonnen. Het drankprobleem moet beslist niet worden gepopulariseerd door het veelvuldig positief noemen van slechte goedkope alcohol­houdende dranken die alleen in de getto’s te verkrijgen zijn (‘1 milion bottlebags’). De corrupte Amerikaanse politie,­etc. etc. ‘They got many, many styles but we take a pick’ (IceCube). Het zou de algehele krant in beslag nemen om gedetallieerd te verklaren waarom deze laatste P.E. uiting opnieuw een (Ik zou haast zeggen historisch) meesterwerk is. Rest mij dus, uitsluitend en alleen, nog te verkondigen, of te wel ”Yo! Knowledge this: the album is extra crazy stupid def dope; be sure to check it out!” 5000.

Gepubliceerd in Holland Nieuws 1991

MuziekMuziek

Geef een reactie