UL­TRA MAGNETIC MC’s – THE FOUR HORSEMEN – 1993 – By: MRK [1993]

Rond 1987 waren ze al de ‘baddest crew’ in het New Yorkse HipHop club circuit; Kool Keith, Ced Gee, Moe Love en T.R. Love o.t.w. Ultra Magnetic MC’s. Geen videoclips, geen cd’s, zelfs geen lp’s, maar een half dozijn aan 12″-es die, zoals later zou blijken, een der belangrijkste bases van de new-school raps­cene vorm­den. Samen met ‘Criminal Minded’ van BDP (mede producer: Ced Gee), ‘Paid in full’ van Eric B & Rakim en ‘Yo! bum rush the show’ van PE, behoort hun eerste album ‘Critical Beatdown’ tot het rijtje van de ongeevena­arde East coast-HipHop-klas­siekers uit de jaren 80. Daarna was het vijf jaar stil rond het rap-pioneers-quartet uit The Bronx. Dat dit mede te maken had met de behan­deling van Kool Keith’s geestesgesteldheid in een der New Yorkse inrichtingen, zal nie­mand die ooit een tekst van hem gehoord heeft, verwonderen. Evenals bij de andere existentialisten cum laude -uit het rijtje van Van Gogh, Nietsche, etc.- vertonen zijn gedach­ten de balans tussen ongeëvenaarde briljantie en totale gekte. De vertolking ervan is puur abstr­act, doet Neerlandici soms denken aan Lucebert, maar is de stijl in zichzelf. Samen met de echte hardcore geluiden van HipHop-scientist-producer Ced Gee, de ondersteun­ende raps van T.R.Love en de cuts ‘n scrat­ches van DJ Moe Love on the 1 & 2, verwor­den ze tot hoogstaa­nde kunst uit een ander melkwegstelsel, peace 2 cpt. Kirk. Inmiddels uitgegroeid tot een waarachtig cultbegrip, komen ze dan in ’92 terug met de LP ‘Funk your head up’, een onder­gewaar­deerd album met veel loops en samples, waarvan eigen­lijk alleen de remix-hit ‘Poppa Large’ doordringt- de bijgaande videoclip vertoont Kool Keith in een dwangbuis. Tot zover twee albums met twee vers­chi­llende geluiden onder de vlag van twee verschillende pla­ten­maatschappijen en nu in ’93? Album, geluid en platen­maatschappij nummers drie; totaal anders en nog steeds Ultra eigen; uitmuntend. Drumloops en Funksamp­les worden voor het grootste deel verstoten door de Ultra-band, jawel, samen met vier andere heren, musiceren ze hun geluiden nu zelf in elkaar. Als reactie op het nu gangbare zware-funk-loops gebru­iken en verder niets te melden hebben als ‘ik ben funky’, Hip-Hop een monotoon imago bijbrengend, verduidelijkt Keith de nieuwe stijl in nummer twee ‘Checkin my style­’ als volgt: ‘I don’t need Bootsy Col­lins, Chic, Zapp, Anthrax e.a. De statem­ents zijn in het algemeen sterk gekant tegen de in­filtratie van andere muzieks­tijlen die alles wat er in HipHop commer­cieel goed werkt over lijken te nemen om het vervol­gens ethiek loos te exploiteren. Net zoals dat in Amerik­kka op alle andere gebieden maar door lijkt te gaan overigens. In het nummer ‘saga of dandy, the devil & day’ wrijven ze de luisteraar het onderwerp ‘Black Baseball’ maar eens onder de neus, opnieuw een triest verhaal t.a.v. de mensenrechten in de VS. Verder moeten de rappers die zich van trendy trucjes bedienen het ontgelden, fake gangsters kunnen inpakken en Star Trek is nog steeds de beste SF-serie ter wereld. Kort samen­gevat lijkt dit album een interne klacht aan het adres van minstens 50% van de HipHop crews van vandaag de dag en, niet te vergeten, de candy rappers uit het R&B genre. Positief, creatief en origineel zijn is het devies aan de verloren zonen. Waarom? Omdat de Ultra Magnetic MC’s de (over­gr­oot)vaders van deze muziek zijn en dus respect ver­dienen. Doe niet moeilijk, don’t be scared, bring it down to earth en wees een gehoorzaam hor­seman. Kop­en, inclusief de eerste twee, want wreed.

Gepubliceerd in Holland Nieuws 1993

Muziek

Muziek

Geef een reactie