CHANGE – MIRACLES – 1981 – ALBUM – BY: HARVSTER

Disco. Voor veel muziekliefhebbers een scheldwoord. Disco is vrolijk, uplifting, positieve vibes! Het is dansmuziek pur sang. Lang voordat hordes jongeren eind jaren 80-tig massaal aan het raven sloegen in verlaten pakhuizen, was de discotheek vanaf midden jaren 70-tig de place to be voor het uitgaanspubliek. Uitgaan deed je in je mooiste kleding. Je moest er tip top uitzien. Het ging om stijl. Niet alleen om wat je aan had maar ook je dansmoves. Het moest kloppen en dan ook helemaal.

Disco gaat over stijl. Je ziet het terug in de verschillende Disco genres. Ik ga niet alle genres met naam en toenaam in een stijlbijbel benoemen maar je begrijpt dat de Philly sound een andere steelo is dan de producties van Chic. Net zoals Bounce, Rock, Roll, Skate van Vaughn Mason and Crew een andere kop thee is dan I Love Music van The O’Jays. Om maar wat te noemen. Alle even geweldig maar ze bevolken andere gebieden op de Discokaart. Bovendien zijn ze onvergelijkbaar qua stijl.

Als we het hebben over stijlvolle Disco met hoofletter S dan zijn de producties van producer Jacques Fred Petrus, bassist Davide Romani en pianist en songwriter Mauro Malavasi de enige die deze titel met recht mogen dragen (Okay, Bernard Edwards en Nile Rodgers ook). Deze drie helden vertegenwoordigen stijl als het Non plus Ultra in het Disco universum. Hun bijdrage is zowel subtiel als magnifique. Gelikt maar met substance. Het is Disco als een perfect Italiaans maatpak. Vakkundig gemaakt en perfect in het gehoor liggend. Niet toevallig dat Romani en Malavasi Italianen zijn. Fred Petrus komt oorspronkelijk uit Guadeloupe. De liefde voor muziek bracht hem naar Parijs en later Milaan waar hij ging werken met Romani en Malavasi. Check de wiki pagina van Jacques Fred Petrus voor zijn levensverhaal.

De hoogtijdagen van het drietal besloeg de eerste helft van de jaren tachtig van de vorige eeuw. Het post-Disco tijdperk. Het genre had in de mainstream al afgedaan. Niemand wilde meer met Disco geassocieerd worden. Prima, noemen we het toch R&B. Ja okay, maar R&B is niet Disco maar dat is wel weer R&B. You feel me? Anyway, Disco veranderde. Het werd iets serieuzer, niet per se vrolijk en voor op de dansvloer. Alsnog dansbaar daar niet van, maar het beschikken over de juiste dansmoves was geen voorwaarde meer. Terugkijkend is post-Disco het begin van de moderne R&B. Disco zou in dat decennium evolueren naar het geluid van onder andere Paul Laurence (Melba Moore, Lillo Thomas, Kashif), Jam & Lewis (SOS Band, Janet Jackson, Alexander O’Neal), en Randy Muller (Skyy, Brass Construction, Rafael Cameron) Just to name a few.

Fred Petrus, Romani en Malavasi (FPRM) hadden net als voornoemde grootheden hun eigen signature sound, hun authentieke stijl. Ik noem het hogeschool Disco. Het is gepolijst en zit zo strak in mekaar wat destijds zelfzaam was. Hun claim to fame begon met de klassieker A Lover’s Holiday van het eerste album The Glow of Love van Change uit 1980. Een fenomenaal nummer. Totaal anders dan wat in die tijd uitkwam. Het was slick en strak tegelijk. Na het intro waar de piano de toon zet, wordt je getrakteerd op een melodie die mad zelfverzekerd uit je speakers wandelt. Het resultaat van piano, gitaar en bass. Voordat de zang het nummer overneemt vergeet je de melodie nooit meer. A Lovers Holiday is een tijdloos nummer. Je kan argumenteren dat het nummer zijn genre overstijgt en een eigen firmament heeft gecreëerd. Het perfecte visitekaartje van FPRM. Deze heren zouden de komende jaren de Discowereld verrijken met bands als B.B.& Q. Band, High Fashion en Change. Change. Vooral B.B.& Q. Band en Change hebben meerdere LP’s uitgebracht onder leiding van FPRM. Vooral het debuutalbum van B.B.& Q. Band en die eerste van Change zijn genre bepalend en hoogtepunten van het post-Disco tijdperk. Maar van alle drie genoemde FPRM projecten is Change de band met de beste Hogeschool Disco ever.

Toen The Glow Of Love uitkwam was ik 13. Ik heb die LP destijds niet gekocht. Ik had geen geld. Muziek en strips waren toen het belangrijkste in mijn leven. Met mijn zakgeld had ik geld voor strips maar helaas niet voor LP’s. Singles was nooit echt mijn ding. Ik was gefascineerd door de magie van een album hoes en de vele nummers plezier wat een LP brengt in vergelijking met een single. Ik ging voor de hele koektrommel in plaats van het koekje. Alleen ik miste doekoe. Het zwarte goud kon ik alleen aanschaffen van platenbonnen, die ik steevast als verjaardagscadeau vroeg, krantenwijk en vakantiewerk. Eenmaal de doekoe geregeld kwam het tweede probleem. Ik wilde zoooveeel platen welke te kiezen? Voordat ik mijn zeldzame buit spendeerde aan een plaat dan moest het een topper zijn. Het beste wat je toen kon overkomen was dat de nieuwe aanwinst je volledig in je greep hield met een compleet verhaal. Vanaf de gedempte landing van de naald aan het beging van kant A tot het skippen van de naald in de laatste groef van kant B. Ondertussen werd je verwend met de blijdschap van de bekende nummers, de onontdekte juweeltjes of de volgende hitsingle waarvan je overtuigd was dat jij die ontdekt had!

Nu kende ik al een paar nummers van Miracles. Paradise en Hold Tight track 1 en 2 van kant A, had ik op een bandje opgenomen van de Soul Show. De wekelijkse radioshow van DJ Ferry Maat. Ik was verliefd op die twee nummers. Hoewel ik ook Glow Of Love wilde hebben koos ik toch voor Miracles. Dat album was toen pas uit en ik wilde per se Paradise hebben om thuis te draaien. Dat Miracles zich als een meesterwerk zou ontvouwen had ik niet bedacht.

Ik was zo gecharmeerd van Paradise. Nog steeds. Het zijn vooral de (achtergrond)vocalen en de tekst die ik zo waardeer. Het refrein klinkt lekker zoetgevooisd.

Reach for the sky (Reach for the sky)

I want you, I want you more

(You know I want you more)

I’ll be nearby (I’ll be nearby)

Come with me I’ll take you there

Om weg te dromen. En dan de arrangementen van de strijkers…Hemels. In het refrein hoor je op de achtergrond een xylofoon. Zo typisch dat ze dit geluid gebruiken. Het geeft het refrein iets opgewekts.

Dit nummer zit ook zooo perfect in mekaar. Een kenmerkende melodie met een bassline die het ritme begeleid en voortstuwt, de prachtige achtergrondvocalen. Just perfect.

Miracles bestaat uit 7 nummers. Verdeeld over 4 op kant A en drie op side B. Stop For Love het laatste nummer van kant A is de enige ballad. Een goed nummer wat past in het totaal plaatje van het album. Hoewel Stop For Love als ballad zeker geen slecht figuur slaat is het nummer nooit aangeslagen onder de Soul en Ballad DJ’s van die tijd. Jammer. Ik had het ze zeker gegund. Het bevat alles wat een Ballad kenmerkt; liefde als onderwerp, een kaal stuk met alleen maar de stem van de vocalist en zowaar een saxophone solo. Een slecht uitgevoerde Ballad kan de kwaliteit van een album echt naar beneden halen. Zelfs zodanig dat je na het laatste goeie nummer naar de platenspeler rent om net op tijd de naald uit de groef te trekken. Bang dat je was om de betovering van al het moois wat eraan vooraf ging te verbreken. Bij Stop For Love is dat zeker niet het geval. Het nummer is integraal onderdeel van het meesterwerk en valt zelfs als los nummer te waarderen.

Stop For Love wordt vooraf gegaan door Your Move. Het derde nummer van kant A. het nummer is als onderdeel van het geheel niet weg te denken. Het meest opvallende aan dit nummer is de hoofdrol voor de gitaar en de stem van de mannelijke vocalist van het nummer. Your Move is mid tempo. Met uitzondering van Stop For Love en On Top zijn alle overige nummers mid-tempo. Dat maakt ze wat lastiger om op te dansen. Zo op het eerste gehoor denk je van wel maar je komt er al snel achter dat de arrangementen de sfeer zodanig beïnvloeden dat je moet zoeken naar de juiste dansmaat. Of ik kan gewoon niet dansen. Laten we de objectiviteit niet uit het oog verliezen. Maar dat mid-tempo verhaal. Ik vind het juist een kwaliteit van FPRM. Ze beheersen dit spectrum van het tempo als geen ander. Het ligt damn goed in het gehoor. Het is voor mij dan ook meer luister Disco. Het is het soort tempo wat goed tot zijn recht komt uit de koptelefoon van je walkman.

De echte klappers van Miracles zijn voor mij Paradise, Hold Tight, Heaven of My Life en de titeltrack Miracles. Miracles is het laatste nummer van dit Album. Een meer dan waardige afsluiter. Ergens ook wel mooi dat je pas op het laatst ondubbelzinnig te horen krijgt dat je getuige bent geweest van zeven wonderen.

Gotta to be my miracle, got to be my sweet!

Wat nu precies het wonder is dat wordt bezongen is mij niet duidelijk. Het lijkt in eerste instantie op de waardering voor babies. Thankfull all we are for little babies..Maar ik vind dat weer moeilijk te rijmen met het terugkerende Why do you have to go? Hmmm.. nu pas daagt het me dat het misschien te maken heeft met een baby die vroeg is overleden? …Slik. Check de lyrics. Wat vinden jullie?

Misschien verklaart dit ook de strijkers die in mineur vanaf minuut 3.55 hun intrede doen na de hartekreten van zanger James Robinson. Als je toch gaat opletten, neem ook notie van de ad libs op de uithalen van Robinson vanaf 3.20. Als ik dit zo opschrijf stijgt mijn waardering voor dit nummer nog meer. Ook in deze track is de xylofoon nadrukkelijk aanwezig. Het gehele instrumentarium van Miracles staat als een huis. Altijd swingend. Alle instrumenten zijn aanwezig en in balans met elkaar. Niemand heeft de hoofdrol. Dit nummer is echt de som der delen die het geheel tot grote hoogte stuwt. Gotta be my miracle, got to be my sweet! Amen.

Hold Tight en Heaven Of My Life kun je als tweeling beschouwen. Dit vanwege het samenspel van gitaar en bass die FPRM toebedeeld hebben aan beide nummers. Bij Heaven Of My Life spelen gitaar en bass dezelfde noten op hetzelfde moment, het hele nummer lang. Ze vertellen zonder woorden een verhaal. De uitvoering is zo magistraal dat FPRM ze een solo piece hebben gegeven in het midden van het nummer die dik 1 minuut 30 voortduurt. Het verveelt geen seconde. Bij Hold Tight is het meer een call en response van gitaar en bass. De gitaar geeft voor, de bass antwoord. De mix is zo damn goed, technisch perfect uitgevoerd. En dan die vocals..

De vocalen van beide nummers zijn zo aanstekelijk dat je meezingen niet kan onderdrukken.

I’am so glad, that you’re the angel of my heart

and I’am the love that you need.

You’re the heaven of my life

(Heaven Of My Life)

Hold tight

If you wanna make this feeling stay. Hold tight

Hold Tight.

Don’t let this moment fade away. Hold tight

Now tears gonna stay

(Hold Tight)

De stemmen zijn warm. Heaven Of My Life wordt door een vrouw gezongen, Diva Gray. Haar stem blend perfect met de muziek. Het is warm en zacht tegelijk. Soms klinkt het echter alsof het twee zangeressen zijn. Haar naam is de enige die genoemd wordt als vrouwelijke lead vocalist. Waarschijnlijk is haar zang later op meerdere sporen is afgemixed.

Wat opmerkelijk is aan mijn vier favoriete tracks is de manier hoe FPRM belang hechten aan de melodie van de song die vooral door de gitaar wordt verzorgd. Het is niet te missen. Het is de uitvoering van de melodie van de gitaar die de basis vormt voor de verdere inkleuring door bass, piano/synth en xylofoon. De lead zangers en achtergrondkoor maken het geheel af. Dit recept klinkt in alle nummers door en levert schitterende muziek op. Grappig feitje is dat Luther Vandross deel uitmaakt van het achtergrondkoor. Voor hem eigenlijk wel een degradatie nadat hij op The Glow of love de leadvocals voor de titeltrack voor rekening had genomen. Uiteindelijk is het wel goed gekomen met Luther.

On Top valt qua subtiliteit een beetje uit de toon. Als openingsnummer van kant B maakt hij je wakker uit het gedroom van kant A. Na kant A klinkt het bijna gewelddadig hoe On Top uit je speakers knalt. Don’t get me wrong, het is een sterk nummer. Maar als ik alle 7 nummers zou moeten rangschikken van waanzinnig tot erg goed, dan zou On Top als laatste eindigen. Het leunt wat mij betreft iets te veel op de basslick waar niet aan valt te ontsnappen.

FPRM gebruiken in dit nummer blazers en wenden duidelijk hoorbaar echo effect toe. Beide zijn in de andere nummers vrijwel afwezig. Alleen op Stop For Love en Your move kon je duidelijk koper horen. Wat ook opvalt is de urgentie die uit de vocalen klinken. Soms is het op het randje van wat nog lekker klinkt. Ondanks dat ik dit het minste nummer van de LP vind doet het geen afbreuk aan het totaalplaatje wat de heren in Miracles hebben opgeleverd. On Top toont de lef van FPRM om te experimenteren en af te wijken van de gebaande paden. Het resultaat mag er zijn. Echter hun mastery om stijlvolle Disco te maken heeft mijn voorkeur. Ik ben ze daar ongelooflijk dankbaar voor.

Muziek

Muziek

Geef een reactie