FUNKUP7 – ALL WRITERS GO TO HEAVEN – BY: MRK

Waar men spreekt van opgroeien, volwassen worden, adolescent zijn en de basis voor een muzikale identiteit vormen, daar viel mijn generatie – tezamen met meneer neus – in de absolute P-Funk boter.

Ik was ongeveer 13 jaar jong; geboren en getogen in de Amsterdamse Rivierenbuurt. Als kind in de jaren 70 groeide ik muzikaal op met de nationale commerciële popzender Radio-3 en diens eindeloze top 40. In die (overigens zeer heugelijke) jaren was ik al begonnen met het aanleggen van mijn later enorme vinyl platen collectie, al was dit nog van zeer onbewuste- en geheel ongeschoolde aard.

Zoals het voor de meesten van ons geldt waren de eerste- en de tweede klas van de middelbare school een wervelende ontdekkingsreis door de vele aspecten van het prille bestaan en het vormende leven. Eén van de vele ontdekkingen die wij deden wil ik ook graag één van de belangrijkste noemen: de hoofdstedelijke piratenzenders op de radio. Er waren er tientallen, waarvan ik er drie altijd aan had staan. Dat was te zeggen: als ze niet uit de lucht waren geplukt door de autoriteiten – dan moest je het doen met de vierde of vijfde, of lekker buiten gaan spelen met je voetbal en/of honkbal.. of meisjes.

Mijn ouders waren Jazz liefhebbers, maar geen verzamelaars van muziek. We bezaten een draagbare plastic draaitafel met twee boxjes erbij (die ongekend slecht geluid produceerden) en we hadden acht á negen lp’s, vier of vijf singletjes.. Harry Belafonte, Fats Domino, Errol Garner, The Beatles, Peter en de wolf, Romantiek Klassiek.. zijn er een paar die ik me nog goed kan herinneren. Later, zo rond mijn negende of tiende levensjaar, mocht ik zelf een plaat uitzoeken in de winkel. The Rolling Stones, Kiss, Queen, The Police, Bob marley, Madness en nog wat pré-muziek-liefhebber-verzamelaar-bestaan-hits trekken nu aan mijn vroege muziek herinneringen voorbij. Over de vroegste hebben we het later nog.

Meest van de tijd schalde Radio-1 door het huis; de praat zender voor volwassenen en de onbelangrijk gelul zender voor de gezonde opgroeiende goeie muziek zoeker. Als mijn vader sochtends vroeger uit huis ging dan ik, draaide ik vliegensvlug de knop om naar één van mijn favoriete piraten en begon de dag dan goed met zeer motiverende klanken en vooral, zo vond ik, de juiste opvattingen omtrent de muzikale ritmes van die tijd. Als mijn vader ‘s avonds thuis kwam moest ie steevast iedere dag orde op zaken stellen op zijn radio; tot vermoeienis en conflictueuze situaties aan toe en tot op de dag dat ik mijn eigen radio’tje kreeg. In de auto ging het er niet veel anders aan toe overigens. Blijf er van af M.

De piratenzenders stonden niet op zichzelf, zo leerden wij. De plaatjes die er werden gedraaid kwamen voor het grootste deel niet uit een gewone platenwinkel, maar uit een import platen winkel. Muziek die mijn vriendjes en ik leuk vonden werd daarom ook wel import (muziek) genoemd, een term die we wel konden doorgronden, maar waarvan we de betekenis toch niet helemaal begrepen, zoals daar ook was: wereldmuziek. Geïmporteerd werd er in die specifieke winkels vooral uit Noord Amerika, Engeland en Jamaica (in sommige gevallen ook uit Zuid-Amerika en Afrika) en dat had natuurlijk weer alles te maken met de demografische veranderingen die de Nederlandse grote steden in die tijd doormaakten.

Wat ons geen moer kon schelen overigens; uitsluitend grote voordelen zouden ons deel worden later.

Nog een bijkomstig verschijnsel op grond van de piraten, waren de disco’s; waar geen of nauwelijks disco werd gedraaid, maar zoveel mogelijk Funk en R&B, en met de ”slows” op het einde van de avond. Daar zouden wij enkele jaren later pas kennis mee maken. Jeugdhuis discofeestjes en sportclub jeugdfeestjes kenden we al wel, maar die kan ik niet helemaal meerekenen. Op grond van de muziek.

De invloed van de onafhankelijkheid van Suriname en de daarmee gepaard gaande volksverhuizing, heeft een groot aandeel in dit muzikale verhaal en ik denk dat de invloed van de dan nog af te bouwen Bijlmermeer buurt in Amsterdam Zuid Oost ook. Eigenlijk dient iedere Amsterdamse bevolkingsgroep die aan de vooravond van deze muzikale multiculturele stedelijke werkelijkheid stond, vernoemd te worden. Ik kom hier later nog meerdere malen op terug hoogst waarschijnlijk.

Eerst moet ik de funky opdracht van Evil DJ Harvster uit werken, te weten een stuk over onze favoriete Funkateers. De boosaardige platendraaier behandelt het legendarische album Showtime van Slave. Ondergetekende is afgevaardigd om een stuk over de moederschip-connectie te ontwikkelen. Aldus:

Films en seriesFilms en series

Geef een reactie