GEORGE CLINTON – COMPUTER GAMES – ALBUM – 1982 – BY: MRK

Ik grap je niet – mijn vriend. Toen ik voor het eerst de geluiden waarnam van het landende Parliament-Funkadelic ruimteschip in mijn kamertje, op mijn tweede radiootje met twee boxjes, werd de wereld te klein en het universum te groot. Onbevattelijk en oneindig. Creatieve hyper sprong. Interstellaire R&B. Dansende Rock op de één! Onwezenlijke wezens en geluiden. Naam: P-Funk. Tijdstip: precies op tijd.

Games

En ik had nog geen eens iets gezien.. het was 1982 ofzo. Ook dat zou nog een belevenis worden, zoals we nu weten. De top 3 piratenzenders op de Amsterdamse radio waren Radio Disco Action, Future Line en Satelite Empire. De genres die ten gehore werden gebracht waren vooral Funk, Soul en R&B. En Reggae. En Jazz (Jazz-Funk, ook wel Fusion genoemd, of zoals tegenwoordig Smooth Jazz). USA African American music dus, met een vleugje Jamaican riddim. Enkele andere R&B groepen die mij muzikaal al hadden betoverd waren The S.O.S Band, Vaughn Mason, Rose Royce, The Strikers, enz.

Het aller aller leukste leuke toevalligheidje van alles was (zo leerden wij later) dat er in die dagen in New York een nieuwe muziekvorm aan het ontstaan was, te weten Rapmuziek en/of HipHop. The Sugar Hill Gang had al een wereldwijde hit gescoord met Rappers Delight, maar niemand kon in die dagen bevroeden dat deze vorm van muziek later het grootste muziek genre ter wereld zou worden. Sterker nog, de mening dat Rap geen muziek zou zijn was wijdverspreid en alomtegenwoordig.Voor mij.. ik ging van zingende Funk naar pratende Funk en ik vond het prachtig. Schitterend en Groots!

Terug naar Computer Games. Alleen de naam al.. Visionairs, dat waren het. We gooiden nog guldens in de spelautomaten. De spelletjes van die tijd waren Space Invaders, Crazy Kong, Moon Ranger, etc. en thuis (bij mijn vriendjes) was Atari de bordspellen al voorbij. Nintendo in je achterzak mee naar school. Computergaming forever on – as we would say – back in the day. Nu vind ik computers wel eens lastig.

Het geluid op Computer Games is voor mij het absolute geluid van die tijd. Tezamen met The One Giveth… The Count Taketh Away van Bootsy’s Rubber Band. 1980’s P-Funk is voor mij persoonlijk daarom ook de beste P-Funk. Velen zullen dit tegen spreken, en ik moet natuurlijk zeggen dat ze een punt hebben, want de 1970’s P-Funk is wellicht nog grootser en ”beterer” {< naar n.o.r.e.} te noemen, omdat het er eerder was en dus meer punten verdiend omwille van de schepping (skracht ervan). Wat op zijn of haar beurt weer in nog eerdere- en misschien veel grotere Funk tradities valt .. James Brown.. Aretha Franklyn.. Cannonball Adderly.. Muddy Waters.. om er maar eens een paar op te rakelen..

Vanaf het eerste nummer op het puntje van de stoel en met de oren gespitst. Get Dressed is zo’n klassieke herkenbare 70”s Funk kraker, maar dan met een 80’s geluid. Geproduceerd in en op de tijd zou je kunnen zeggen. Nieuw oud en in de originele antieke futuristische verpakking. Dat is zonder streepjes code en met cover-art waar je dagen tot weken voor nodig had. Van Pedro Bell – de illustrator – wordt dan ook gezegd dat hij de spijker op de kop sloeg met betrekking tot wat de P-Funk was. En is.

Muziek

Technisch bijsnufjeweetje is dat dit George zijn eerste solo plaat is, zijn debuut aldus. Waar dit feitje tegelijkertijd niet waar is, want het betreft inhoudelijk nog steeds dezelfde band Parliament-Funkadelic, maar dan om zakelijke (label) redenen onder een andere naam. George Clinton wel te verstaan. Als de geschiedenis van deze man en zijn bands en hun muziek u daadwerkelijk interesseert, raad ik u de BBC documentaire Tales Of Dr. Funkenstein uit 2006 aan, waarin het hele verhaal van A tot P wordt belicht.

De band is gemiddeld 30 man/vrouw groot en heeft doorgaans het uiterlijk van wat de geluiden uit de ruimte al beloofden. Extraterritoriale uitdossingen die alleen in een ander melkwegstelsel bedacht en gemaakt kunnen zijn, geïnspireerd op de absolute Één.Ik was helaas net iets te jong om hun eerste optreden in Nederland bij te wonen. In de Amsterdamse Jaap Eden hal. Inclusief het ruimte schip en al wat dies meer zei. Jaren later heb ik ze voor het eerst gezien in Vredenburg. Heugelijke herinneringen inclusief de drie dagen doof zijn er na.. de P.A. beviel George niet, dus ging ie zelf aan de knoppen draaien.. biertje erbij, jointje op.. vijf uur lang.. iedereen doof voor meerdere dagen – behalve George.

Woorden schieten mij te kort voor deze enorme muzikale belevenis. Het was anders dan de 70er jaren uitvoering en zonder ruimteschip… en de zoon van George rapte ook al mee. Parliament Funkadelic was omgedoopt tot P-Funk All Stars, een naam die we al kenden van een andere groep onder de P-Funk vlag, maar hier betrof het de bijna algeheel meegereisde band op een paar na; helaas zonder Bootsy.

Tweede nummer wat mij om de hals greep en tevens naar de keel vloog, was Atomic Dog. U kunt mij nu – in 2020 – niet meer vertellen dat u dit nooit heeft gehoord, al bent u zich daar misschien niet echt bewust van. Dit is één van de meest gesamplede Funk nummers in HipHop en andere muziek stijlen – ooit aller tijden. Met de legendarische introductie van George (dit is een verhaal over honden) de sissende hoge geluiden, de dikke vette mid tempo beats, de dubbele zware synth bass. Alles op de 1 hier. En in Amerika ook. Nr. 1 op de R&B hitlijsten (en – helaas Amerika – nr. 101 in de pop hit lijst).

En toen, als een duveltje bij een doosje en als donderslag uit heldere hemel.. stuiterde ik opnieuw door mijn kamertje. Er werd een andere versie van Atomic Dog ten gehore gebracht. Er werd niet op gezongen, behoudens het reffrein, maar op ge-rapt.. U zegt? Dog Talk van de K9-Cooperation was één van de eerste rap’s nummers in mijn leven – behendig gemixt in het algehele funk spectrum door de piraten/discotheken dj’s, wist ik niet wat ik hoorde. Beter nog dan het origineel vond ik toen (al trek ik dat nu in) en ik probeerde alle teksten uit mijn hoofd te leren om indruk op de meisjes te maken. (?)

I can walk the water without getting wet.. I can jump in the air and stay up there. Dog talk babey!

De hele l.p is fantastisch als je er de tijd voor neemt. Er zijn een paar nummers die nogal erg beneveld doorgerookt en psychedelisch overkomen (Pot Sharing Tots) maar dat maakt dit album Kunst met een grote K. En we waren nog jong. Wat zoveel betekent als dat we op zoek waren naar spektakelstukken, de harde onversneden Funk. Vuurwerk op de draaitafel. Slows waren er voor de meisjes en je oudere familieleden – adolescent gedoe onzerzijds aldus, maar wel lachen geblazen – tot en met. Reeds.

De allerbeste soundtrack voor die levensfase was wat mij betreft het nummer Loopzilla. Dit is een nummer in twee delen. Het eerste deel is meer de band zoals die klinkt in Get Dressed. Het tweede gedeelte is meer gecomputeriseerd en heeft het geluid van Atomic Dog – in mijn beleving nog iets zwaarder aangezet. In de traditie van Parliament Funkadelic nummers als Knee Deep, One Nation Under A Groove en Flashlight (die al in de jaren 70 verschenen en waarvan laatst genoemde de allereerste (R&B) plaat ter wereld is die synteziser bassen prominent gebruikt. Op Loopzilla voorziet George ons weer van diverse funk-technologische wetenswaardigheden en de beats en bassen stomen maar door inclusief keiharde gitaren, toeters en niet te vergeten het elektrische triangel!

Don’t Touch that radio, don’t touch that radio, don’t touch that knoooooooob.

Ik probeerde dat te vertalen voor mijn vader weet ik nog, maar de oude wijze draaide het om en zo kwam het dat er geen Funk meer was in de keuken ‘s ochtends. Maar wel in mijn kamertje! zonder poster van George Clinton, maar met poster van Reggie Jackson. Honkbal is ook Funk. Draagbare stereo soundset on blast op een formica bureautje. Het muzikale paradijs zogezegd. Thuiskomst.

Computer

Soms als thuiskomst hoofdpijn was, logeerde ik bij vriend Ric. Ik wil hem graag vermelden in dit verhaal, omdat hij een groot deel van mijn Funky jeugd vertegenwoordigt. Honkbal, ijsbaan, uitgaan, en alles wat nog meer voorbijkomt op die leeftijd. Meest opvallend aan hem was – in die tijd – dat hij ook ‘snachts naar Funk kon luisteren – als hij sliep. Dat vond ik ongekend knap en kon ik hem niet na doen.. en dus luisterde ik ook bij hem thuis hele nachten lang naar de allerbeste piratenzenders van de hoofdstad.. met de allerbeste Funk.. en naar zijn gesnurk. Op de één – dat moet ik eerlijk zeggen.

Pas een paar jaar later zou ik het majestueuze dubbel album P-Funk Earth Tour ontdekken waarover ik verderop in dit boek nog wat meer zal vertellen. Tipje van de sluier: we hadden excursiedag van mijn Amsterdamse school naar het Haagse Binnenhof (het parliament) en Pieter B (van de Funk band Captain Cocktail {Met Rodney M & Broers} en later bekend van de Reggae band Beef) zat naast mij in de bus. Hij liet mij het nummer Dr. Funkteinstein horen en daar had ie dus precies de goeie voor uitgezocht. Weer onmiddelijk zo’n moment.. dat ik dacht.. deze plaat moet ik bezitten! Pieter wist al meer van Funk dan ik en dat bleek te meer toen we in de ridderzaal aankwamen. Rondleider: ”Willen jullie niet op de troon van de koningin gaan zitten!” We vlogen er samen op af en ploften om beurten op het royale gestoelte. Now that is Funky. George zou het niet anders hebben gewild, wisten wij. De volgende dag bij Concerto in de Utrechtse straat de dubbel l.p. opgehaald (voor zeven gulden) en uitgeroepen tot de Funk Bijbel.

Weer een paar jaar later omgedoopt tot het oude testament, want het nieuwe testament, zo bleek ons tot hernieuwde grote vreugde, was van de almachtige Hiphop formatie Boogie Down Productions – Live.

De Funk is voor mij een levensbepalend tafereel geworden 24/7 en daar ben ik heel blij mee. Mrk.

Ps Ouderen schuwden het en noemden het plastic. Jongeren namen de benen en keerden niet om.

Pss Lijkt rap wel hiero.

DierDier

Geef een reactie