Remco Campert (29 July 1929 – 4 July 2022)

De laatste van de grote Nederlandse schrijvers die ik in mijn jeugd las, niet alleen ter verplichting voor het eindexamen Nederlands (waarvan de meesten van mijn generatie hem herinneren) is heen gegaan; een groot verlies voor literatuur.

Zijn proza en poëzie schilderen tijdsbeelden van Nederland en van de wereld er omheen – en van het innerlijke wonderlijke – met een helderheid die onmiskenbaar en uitsluitend van zijn hand kan zijn. Een originele Campert is hoogst herkenbaar én vooral ongrijpbaar, zoals de Vijftiger ook in onderstaande documentaire wordt benoemd, als schrijver en als mens.

Waar ik Remco het meest om bewonderde was zijn gave om pijnlijke zaken en omstandigheden toch met een lichte vorm van humor te benaderen. Alsof er altijd een sprankje hoop en schoonheid moest zijn (in besloten moest liggen) in zelfs dat wat lelijk is en als afschuwelijk gedefinieerd kan worden.

Zoals menig groot Jazz artiest die hem inspireerde, bracht hij een pijnlijk goed repertoire van voortreffelijke schoonheid.

Dankjewel Remco. Rust Vurrukkuluk.

BoekenBoeken

https://www.npostart.nl/het-leven-is-vurrukkulluk/03-07-2021/VPWON_1333021

Geef een reactie